Jack Antonoff is niet meer weg te denken uit de huidige muziekindustrie. Als producer van onder andere Taylor Swift, Lorde, Lana del Rey en The 1975 wist hij zijn stempel te drukken op de hedendaagse popmuziek. Met catchy riffs, blazers en euforische apotheoses als handelsmerk domineert hij het genre. Toch heeft hij altijd het gevoel gehad dat hij zijn eigen creatieve geest te weinig kwijt kon in zijn werk als producer, en dus zat er maar één ding op: zijn eigen project, zijn eigen band. Dat werd Bleachers.
Inmiddels zijn we twaalf jaar en vijf albums verder en is ‘everyone for ten minutes’ de meest recente toevoeging aan de catalogus van het soloproject van Antonoff. De titel van het album is een verwijzing naar de AirDrop-instelling op je iPhone waarmee je bestanden deelt met anderen. De AirDrop-optie ‘iedereen’ (waarmee iedereen je ongevraagd bestanden kan sturen) wordt na tien minuten automatisch uitgeschakeld en Antonoff zag hier een metafoor voor het moderne leven in; je zou worden overspoeld met de slechte kanten van de mensheid als de poorten altijd open zouden staan.
Waar de titel zinspeelt op de slechte kanten van de mensheid via deze metafoor, is het album juist doorspekt met thema’s als het huwelijk, positiviteit en rouw. Wat echter meteen opvalt is dat het niet de songteksten of de thema’s zijn die de boventoon voeren, maar dat de muziek juist doet denken aan hetgeen waar Antonoff zich zo’n twaalf jaar geleden van afkeerde en daarmee plagiaat op zichzelf pleegt. ‘we should talk’ zou zo een nummer van The 1975 kunnen zijn, ‘i can’t believe you’re gone’ klinkt als een B-side van The National, ´you and forever´ zou niet misstaan op een album van Florence + The Machine en door het hele album klinkt het typische akoestische geluid van Taylor Swift door.
Dat maakt dat ‘everyone for ten minutes’ bij vlagen klinkt als een best-of verzameling in plaats van een album met nieuwe muziek. De blazers, de rustige opbouw naar een knallend einde, de vaak verhalende lyrics, het zijn geen nieuwe trucjes, maar ze werken wel. Vooral op de singles ‘the van’, ‘dirty wedding dress’ and ‘you and forever’ werken deze kunstjes voortreffelijk. Dat maakt wel dat de rest van het album af en toe als opvulling klinkt. Neem bijvoorbeeld ‘dancing’ en ‘i’m not joking’, die beiden niet zouden misstaan als pauzemuziek voor een videogame. Daar is niets mis mee, je muziek in het menu van de FIFA-reeks is een van de grootste complimenten die je als artiest kan krijgen, maar het zijn wel nummers die je afspeelt terwijl je iets anders aan het doen bent.
Is het erg dat Antonoff een imitatie wordt van alle artiesten waar hij mee heeft samengewerkt? Of dat de helft van het album voelt als opvulling? Nee, de sterke singles maken een hoop goed. Maar of we het over vijf jaar nog steeds over dit album hebben? Dat valt te betwijfelen.
Cultuurclub 
Plaats een reactie