The Humans (filmrecensie)

Er speelt van alles in je leven. Misschien heeft de liefde van je leven het net met je uitgemaakt. Wellicht heb je te kampen met vervelende gezondheidsperikelen. Of zit je volledig vast in de sleur van het dagelijks leven. Hoe dan ook, het is geen goed moment om je mooiste glimlach op te zetten en gezellig aan te schuiven bij het kerstdiner. Toch is dat precies wat regisseur Stephen Karam van de mensen in ‘The Humans’ verwacht. Oké, Thanksgiving diner, maar verder houdt de metafoor stand. ‘The Humans’ is van oorsprong een toneelstuk dat in 2016 werd opgevoerd op Broadway en in 2021 werd verfilmd. Zowel van het toneelstuk als de film is Karam de geestelijk vader.

Het plot van de film samenvatten is lastig, want feitelijk gezien gebeurt er niets. De sterrencast, bestaande uit onder andere Richard Jenkins, Steven Yeun, Beanie Feldstein en Amy Schumer, komt tijdens Thanksgiving samen in het appartement waar Brigid (Feldstein) en Richard (Yeun) net naartoe zijn verhuisd. Terwijl de avond zich ontvouwt komen de frustraties en onzekerheden van de familieleden aan het licht en komen de waarheid en lang verborgen geheimen naar boven. Wat begint als een gemoedelijk samenzijn, mondt al snel uit in een avond om snel te vergeten.

Hoewel er niets gebeurt, voelt het alsof je als kijker aanwezig bent in de woonkamer tijdens een gespannen etentje. De camerastandpunten zijn zo gekozen dat het lijkt alsof je door de ogen van een onzichtbaar familielid meekijkt, wat maakt dat de angsten, frustraties en boosheid twee keer zo hard binnenkomen. Als kijker maak je deel uit van de familiedynamiek en begin je je te relateren aan de thema’s die voorbij komen: existentiële angst, ouderdom, onzekerheid en vervreemding. Dit alles tegen een achtergrond die niet zou misstaan in een horrorfilm. Het nieuwe appartement piept en kraakt aan alle kanten en in en rond het huis gebeuren onverklaarbare zaken. Tel daarbij op dat 9/11 nog vers in het geheugen zit en de angst neemt alleen maar grotere proporties aan.

The Humans onttrekt zich grotendeels aan een klassiek waardeoordeel: het is minder een film die je ‘leuk’ of ‘spannend’ vindt, en meer een ervaring die je óf volledig opslokt, óf koud laat. Voor de een zullen het mysterie rondom het diner, het geweldige acteerwerk en de indrukwekkende cinematografie betoverend werken, waar voor de ander het gebrek aan actie en de soms wat uitgerekte scènes als saai en langdradig voelen. Wat de conclusie ook is, wat als een paal boven water staat is dat Stephen Karam een indrukwekkend regiedebuut heeft neergezet.